" Να λες αγάπη μου μικρή ,στιγμές μικρές είναι η ζωή..." και στο μυαλό όλα φαίνονται τόσο απλά μα και τόσο μάταια ταυτόχρονα. Κάθε μέρα τρέχουμε να κυνηγήσουμε, να ανταγωνιστούμε , να κερδίσουμε , να φέρουμε τη μέρα στο τέλος της με την καλύτερη γεύση για την ματαιοδοξία μας.
Και πειράζει που το μόνο που μου μένει στο τέλος αυτής της αμείλικτης μέρας είναι το παιχνιδιάρικό της βλέμμα , ο τρόπος που με ξεσηκώνει απο την καρέκλα μου για να δώ τη βροχή ; πάντοτε αγαπούσα αυτά που μένουν στο τέλος , γιατί μόνο αυτά αξίζουνε πραγματικά , μόνο εκείνα μας φέρνουν στα γόνατά μας.
Θα αφήσω λοιπόν την φανφάρα και τα ευφυολογήματα σ'εκείνους τους 'άδειους', τις πεζές αυτές καρικατούρες που δεν εμαθαν ποτέ τους να νιώθουν και να υπάρχουνε αληθινά. Κι ας μείνουν μόνο οι μικρές στιγμές...

My Lady Of The Lake

2 σχόλια:
Παντοτινά δική σου...
Μου αρέσει ο τρόπος που νιώθεις τα πάντα γύρω σου, με τέτοιο δείκτη οξυδέρκειας μόνο καλλιτέχνης θα μπορούσες να είσαι..ή μήπως κάνω λάθος ?
Δημοσίευση σχολίου